گم شده - شعری از امید عباسقلی نژاد
گم شده
ای گم شده در خاک جنون،چشمه راز
ای همهمه هستی در این نقطه آغاز
ای شوربپاخاسته از شهرک ایمان
ای بغض فرو خفته از خطه ایران
من ترا میطلبم ای خانه بدوش ،که بیایی
همدوش و هم آغوش من از خانه در آیی
از صحبت کاشانه و این خانه گذر کن
از ساغر و میخانه و پیمانه حذر کن
در اوج جنون جلوه گر جلوه زن باش
بازیگر ایثار و نشان از تن من باش
جان را چه کنم وقتی که جانانه بیایی
ساقی به چه کارم ! وقتی مستانه بیایی
این خانه که ویران شده ازطینت ساقی
محتاج من وتوست که رهد از ید یاغی
یاغی صفتان،دیودلان،دل به چه دارند
ازغرش کوبنده این خلق، بدنبال فرارند
امید عباسقلی نژاد
