بسیار با خود کلنجار رفتم که آیا از کنگره تشکیل شده در نشست لندن حمایت کنم یا خیر؟و بسیار از خود سئوال کردم که آیا اصلا پیوستن به این نشست لازم است؟ اگر از این نشست اعلام حمایت نکنم راهکار بعدی من برای ادامه مبارزه و پیشبرد اهداف دمکراسی خواهانه چه خواهد بود ؟ و چه باید کرد؟

در شرایط حساس و تعیین کننده فعلی که مبارزه در داخل و خارج از کشور به انسدادی کور و گره ناگشا رسیده است و با عنایت به آرزوها و آمال دیرینه این ملت برای شرکت در مبارزات هدفمند و با رهبری مشترک که از اختلافات و تعارضارت ضایع کننده بدور باشد ، باید به خود جرات داد و از منیت ها دست برداشت و خواسته ها را در قالب یک جریان واحد و مشترک جستجو نمود.جریان یا سازمانی که در عین دمکراتیک بودن ، بتواند مبارزه  را تا رسیدن به نقطه اوج آن - آزادی و دمکراسی – پیش برد. چرا که اتحاد بین گروهها و افکاری که سالهای سال در تعارض با یکدیگر بوده اند ، بزرگترین و کاملترین راه دستیابی به آمال و آرزوها بنظر میرسد.

 بهمین دلیل اینجانب به عنوان عنصر کوچکی از سیل آزادیخواهان و مبارزان  به این نتیجه رسیدم که ضمن حفظ سلایق شخصی برای خود ، و گذر از موانع فکری و عقیدتی ، و پذیرش مفاد به توافق رسیده در نشست لندن ، به همه مبارزین راه آزادی و دمکراسی در مجمع لندن سلامی دوباره عرض نمایم و دست دوستی خود را بسوی همه افکار مسالمت آمیز – از سلطنت طلب و مشروطه خواه گرفته تا جمهوری خواه و کمونیست و ... – دراز نمایم و حمایت خود را از آن نشست موثر و تامل برانگیز اعلام دارم. به این امید که بتوانیم به این وسیله ، در کنار سایر دوستان مبارز گامهای اساسی تر و محکمتری برای دستیابی به دمکراسی برداریم.

با این توضیح که اینجانب همچنان افتخار مینمایم که از اعضای جبهه دمکراتیک ایران بوده و در آن قالب به مبارزات خود ادامه داده و خواهم داد.

به امید پیروزی و رهایی از قید استبداد

امید عباسقلی نژاد

25/3/1385